Geboren als een mens - CN

Na het lezen van de westerse verhalen, realiseerde ik me dat de wereld, onder de grote zondvloed van de prehistorie, slechts een "werelddorp" was. Echter, de westerse Bijbel, die zijn oorsprong vindt in de schepping van de mens door God meer dan 4000 jaar geleden, gaf geen verklaring voor de oorsprong van de hemelgoden en de "gevallen engelen"; en het idee dat hemel en aarde, en alle dingen, slechts iets meer dan 6000 jaar geleden zijn ontstaan, is ronduit onlogisch. Daarom, om te weten wat er daarvoor nog was, moet ik me wenden tot de Chinese beschaving.

De geschiedenis van de mensheid gaat terug tot honderdduizenden, zelfs miljoenen jaren geleden. Deze beschaving is geworteld in mythen, en er is veel discussie over de betrouwbaarheid van deze mythen. Wat verzinsels betreft, hadden de oude mensen, in omstandigheden van "gebrek aan voedsel", geen duidelijke "motief" om te verzinnen. Bovendien deden de hoofdpersonen van deze verhalen vaak veel goede daden met "bovennatuurlijke" krachten, die het waard zijn om te worden geprezen en aanbeden, en doorgegeven van generatie op generatie, wellicht "vergoddelijkt".

We citeren een zin uit het boek "Aliens Are On The Dark Side Of The Moon" om de essentie van mythen als "mondelinge geschiedenis" te onderschrijven: "Tijdens de vorming en verspreiding van mythen, als gevolg van de beperkingen van het kennisniveau, als gevolg van menselijke redactiefouten, en ook omdat mythen in hun ontwikkeling moeten samensmelten, verteren en andere soortgelijke mythen moeten incorporeren, is de mythe enerzijds haar oorspronkelijke vorm kwijtgeraakt, en anderzijds ernstig verdraaid en vervormd. Maar hoe het ook evolueert, de essentie als mondelinge geschiedenis zal niet veranderen."

Laten we beginnen met "Pangu Creëert Hemel en Aarde" uit onze basisschoolboeken.

"De hemel en aarde waren als een kip, Pangu werd erin geboren. Achttienduizend jaar lang, scheiden hemel en aarde, het pure yang werd hemel, het onzuivere yin werd aarde. Pangu was erin, elke dag negen veranderingen, goddelijk in de hemel, heilig op aarde. De hemel werd elke dag een zhang hoger, de aarde elke dag een zhang dikker, Pangu groeide elke dag een zhang langer, zo achttienduizend jaar. De hemel is extreem hoog, de aarde extreem diep, Pangu extreem lang... Daarom is de hemel negentigduizend mijl van de aarde verwijderd."

Lang, lang geleden, waren hemel en aarde nog niet gescheiden, het universum was een chaos. De reus Pangu sliep achttienduizend jaar lang in deze chaos. Op een dag werd Pangu plotseling wakker, hij sloeg naar de omringende duisternis, en de chaos begon langzaam te scheiden; het lichte en pure steeg langzaam op en werd de hemel; het zware en onzuivere zonk langzaam naar beneden en werd de aarde. Nadat hemel en aarde gescheiden waren, was Pangu bang dat ze weer samen zouden komen. Hij hield de hemel boven zijn hoofd en stond met zijn voeten op de aarde. Zo scheidden hemel en aarde steeds verder, en Pangu groeide steeds hoger. Na onnoemelijk veel jaren kregen hemel en aarde geleidelijk vorm, en Pangu viel uitgeput neer.

Nadat Pangu was gevallen, werd zijn linkeroog de zon, zijn recheroog de maan, die licht brachten aan dag en nacht. Zijn uitgeademde adem werd de wind van de vier seizoenen en de drijvende wolken, zijn geluid werd het gedonder van de donder. Zijn huid werd de uitgestrekte aarde, zijn ledematen werden de vier hoeken van de aarde en de beroemde bergen van de vijf richtingen. Zijn bloed werd de onophoudelijk stromende rivieren, zijn haren werden de weelderige bloemen, planten en bomen; zijn zweet werd de dauw die alle dingen voedt...

Pangu, de voorouder van de mensheid, creëerde met zijn hele lichaam het prachtige universum en voltooide de missie om hemel en aarde te scheiden, en zon, maan, sterren, bergen en rivieren te creëren. Maar de aarde zonder dieren was stil. Vervolgens verscheen de legendarische oeroude godin Nuwa op het toneel.

Het oude boek "Fengsu Tongyi" uit de Oostelijke Han-dynastie zegt: "De volksoverlevering zegt dat toen hemel en aarde werden geopend, er geen mensen waren. Nuwa kneedde (tuán, kneedde tot een bal) gele aarde om mensen te maken. Het werk was zwaar (druk), en haar kracht was onvoldoende (vrije tijd) om aan de vraag te voldoen. Daarom trok (qían, trok, sleepte) ze een touw door de modder en tilde het op om mensen te maken. Daarom zijn de rijken en edelen mensen van gele aarde; de armen, nederigen en gewone mensen zijn mensen van het touw (gēng, grof touw)."

Dit verhaal kan als volgt worden afgebeeld (Fig. 5.8):

Fig. 5.8: Nuwa creëert de mensheid (Verbeelding)

Toen hemel en aarde voor het eerst werden gescheiden, waren er nog geen mensen op aarde. De hemelgodin Nuwa zag de stilte op aarde en was erg verdrietig. Ze zat aan de rivier en zag haar eigen reflectie in het water, en bedacht plotseling dat ze mensen kon maken naar haar eigen gelijkenis. Dus kneedde Nuwa gele aarde tot balletjes en creëerde mensen, en blies een levensadem in de moddermensen, waarna ze tot leven kwamen. Nuwa was erg blij, en creëerde ook vrouwen, en liet hen nakomelingen voortbrengen. Nuwa maakte veel moddermensen, en later bedacht ze een gemakkelijkere methode: ze wierp een touw in de modder, slingerde het touw rond, en de modder die op de grond viel, veranderde in veel kleine mensen. Latere generaties zeiden dat de rijken en edelen door Nuwa persoonlijk uit gele aarde waren gemaakt, terwijl de armen en nederigen door Nuwa werden gemaakt door modder met een touw op de grond te slingeren.

Nuwa had een menselijk hoofd en een slangenlichaam. In het begin creëerde ze kleine mensen naar haar eigen evenbeeld, die alleen een bovenlichaam hadden. Maar mensen zijn afhankelijk van de aarde om te overleven, konden niet vliegen en waren onhandig. Na zorgvuldige overweging voegde Nuwa een paar benen toe aan de kleine mensen, zodat ze op de aarde konden lopen en rennen. Later bootste ze de vorm van handen na en voegde voeten en voetzolen toe aan de mensheid, en maakte de tenen net zo flexibel en scheidbaar als de vingers. Nuwa was erg tevreden met haar creatie. Ze creëerde ook allerlei vogels, beesten, vee, vissen en insecten naar haar fantasie, legde hun voortplantingsregels vast en liet de mensen ze beheren. Zo werd de hele aarde, door de komst van het leven, spannend...

Interessant genoeg zijn de aardse wetten die door goden in de "goddelijke scheppingsleer" worden gedefinieerd, misschien slechts een "gedegradeerde miniatuurversie" van hun rijk: zelfs goden zijn niet almachtig, ze moeten zich ook aan regels houden en zijn niet onsterfelijk. In het begin van de mensheid gaven zowel oosterse als westerse legendes een algemene levensduur voor mensen ten tijde van de "schepping van de mens". Ze moesten allemaal nakomelingen voortbrengen en de cyclus van oud en nieuw voltooien, en of het nu de "levensadem" was die door God of Nuwa werd uitgeblazen, het was misschien de ware meester van het fysieke lichaam. In feite verklaart de "goddelijke scheppingsleer" heel duidelijk de vraag "wat was er eerder, de kip of het ei": dieren werden, net als mensen, natuurlijk eerst door God geschapen, en konden daarna volgens de afgesproken regels van generatie op generatie worden doorgegeven, onophoudelijk.

Nadat Nuwa mensen had gemaakt, bekommerde ze zich ook om het lijden van de mensen. Het bekendste voorbeeld is de allegorie van "Nuwa Repareert de Hemel", die voornamelijk te vinden is in de boeken "Liezi" en "Huainanzi" uit de Qin- en Han-dynastieën.

"Hemel en aarde zijn ook dingen, en dingen hebben gebreken. Daarom verfijnde Nuwa vroeger vijfkleurige stenen om hun tekorten aan te vullen, hakte de poten van een reuzenschildpad af om de vier hoeken te ondersteunen. Later streden Gonggong en Zhuanxu (zhuān xū) om de troon, en in hun woede stootten ze tegen de berg Buzhou, braken de hemelzuil en verscheurden de aardeschede; daarom helde de hemel naar het noordwesten, en verplaatsten zon, maan en sterren zich daarheen; en omdat de aarde niet vol was in het zuidoosten, vloeiden alle rivieren en wateren daarheen." —— "Liezi·Tangwen"

De betekenis in eenvoudige taal is: hemel en aarde zijn ook dingen, en dingen hebben altijd gebreken. Daarom verfijnde Nuwa vroeger vijfkleurige stenen om de tekorten van hemel en aarde te herstellen; ze hakte de poten van een reuzenschildpad af om de vier hoeken te ondersteunen. Later streden Gonggong en Zhuanxu (kleinzoon van Huangdi Xuanyuan) om de keizerstitel. In een vlaag van woede stootte Gonggong tegen de berg Buzhou, waardoor de pilaren die de hemel droegen braken en de banden van de aarde werden verbroken. Als gevolg daarvan helde de hemelkoepel naar het noordwesten, waar de zon, maan en sterren hun plaats innamen (vanaf dat moment kwamen ze op in het oosten en gingen onder in het westen); de aarde zonk naar het zuidoosten, waar alle rivieren en wateren samenstroomden (vanaf dat moment stroomden alle rivieren naar het oosten).

"In de oudheid waren de vier uithoeken ingestort, de negen provincies gescheurd, de hemel kon niet alles bedekken, de aarde kon niet alles dragen, vuur woedde (brand verspreidde zich) onophoudelijk, water stroomde (overstroomde) onophoudelijk, wilde beesten aten het gewone volk, roofvogels grepen (met klauwen) ouderen en zwakkeren. Toen verfijnde Nuwa vijfkleurige stenen om de blauwe hemel te repareren, hakte de poten van een (schildpad) af om de vier uithoeken te vestigen, doodde de zwarte draak om Jizhou te redden, en verzamelde rietas om het overlopende water te stoppen. De blauwe hemel werd gerepareerd, de vier uithoeken werden hersteld, het overlopende water droogde op, Jizhou werd vredevol, slinkse insecten (beesten) stierven, het eenvoudige volk (goedaardige burgers) leefden. Met de rug (steunend tegen) de vierkante provincies (aarde), omarmde (de ronde hemel), harmoniërend met de lente en zonovergoten zomer, dodend in de herfst en samentrekkend in de winter, rustend op het vierkant (rechte lijn) en slapend volgens het touw (norm), werden de plaatsen waar yin en yang geblokkeerd (vastgelopen) en ondoordringbaar waren, doorgelicht (geordend); en de opstandige energieën, schadelijke zaken en diepe opeenhopingen die de mensen schaadden, werden gestopt."

—— "Huainanzi·Lanmingxun"

Deze twee passages verschillen enigszins in de volgorde van "het verfijnen van stenen om de hemel te repareren" en "het instorten van de hemelzuil", maar het is duidelijk dat de vernietiging van hemel en aarde, hoewel een natuurramp, ook een door mensen veroorzaakte ramp was. De hemelgodin Nuwa was als een liefhebbende moeder. Ze schiep leven toen hemel en aarde dor waren, en stond moedig op om haar kinderen te beschermen tegen het lijden van watersnood en brand, ongeacht hun fouten. Zelfs na de reparatie van de hemel trok Nuwa zich niet volledig terug. Ze bleef haar kinderen in de gaten houden en zorgde ervoor dat alle dingen in hemel en aarde ordelijk verliepen, zonder af te wijken van de "richtlijn". Door het creëren van muziek verhief ze de spirituele staat van de mens. Als er iets gebeurde dat in strijd was met de werking van hemel en aarde, zou ze het "doorlichten" en zelfs "stoppen".

De bestaande versie van de "Shanhaijing" bevat zeer beperkte informatie over Nuwa, en vermeldt alleen: "Er zijn tien goden, genaamd de darmen van Nuwa, die zijn veranderd in goden en leven op de vlakte van Liguang, staand langs de weg." (Dit betekent: op de vlakte van Liguang staan tien goddelijke wezens langs de weg, die zijn voortgekomen uit de darmen van Nuwa.) Dit laat zien dat de hemelgodin Nuwa, net als Pangu die hemel en aarde schiep, zelfs na de dood voortleefde en het Chinese volk bleef beschermen. Cao Zhi prijst Nuwa in zijn literaire werk "Nuwa Zan" met de woorden: "De vorsten van weleer, maakten tongwerken en sheng. De geschenken waren nog niet voltooid, toen Xuanyuan ze voltooide. Sommigen zeggen dat de twee keizers, een mensenhoofd en een slangenlichaam hadden. Ze veranderden zeventig keer, wat een deugd en spiritualiteit." (Fig. 5.9)

Fig. 5.9: Tang-dynastie "Fuxi en Nuwa"